یکی از دوستان همرزمش درباره نحوه شهادت شهید کلهر می گوید: داشتم راهی خط مقدم می شدم که سردار « فضلی» گفت که به کلهر بگویم برای شرکت در جلسه به عقب باز گردد. به خط مقدم رفتم . شهید کلهر با قامتی برافراشته واستوار٬ درحال هدایت رزمندگان به سوی دشمن بود. دشمن٬ منطقه را زیاد می کوبید. پیغام را دادم. چند لحظه بعد سوار جیپ شد که بازگردد. دویست متر رفته بود که یک دفعه گلوله ای کنار ماشین او منفجر شد. قلبم به تپش افتاد. یک لحظه منطقه دور سرم چرخید. بچه ها « یا حسین» گویانن به طرف جیپ دویدند .با هزار مصیبت خودم را به او رساندم. از شدت انفجار ٬ جیپ مچاله شده بود. خون از سر وروی شهید کلهر سرازیر بود. ترکش به سرش خورده بود.

رسم پرواز این است که تا قفس تن را در هم نشکنی و از بندخود نرهی٬ مجال پروازت نمی دهند.اگر باغبان توکل دل به دوست بسپاری ٬ ملائک هم به گرد پایت نمی رسند.عباس (ع) را ببین که چگونه با لبی تشنه و جگری سوخته ٬ با مشکی پر از آب از شریعه بیرون می شود.آیا نمی توانست سیراب از شریعه بیرون برود؟ اما عباس آب حیات را در نگاه حسین (ع) یافته است.عباس ٬ فدایی حسین(ع) می شود تا آسمان بهشت ٬ جولانگاه پرواز عاشقانه اش باشد.و اما من و تو  ٬مگر نه این است که خداوند ما را خلیفه خود بر زمین خوانده است؟ پس ما را چه می شود که از طواف دوست به دریوزگی ابلیس می رویم؟ بیا برگردیم مگر حر بر نگشت؟مگر او گاه مرگ بر دامن آفتاب جان نداد؟خدا می داند حر شدن از شمر بودن آسانتر است.بیا تا کربلایی شویم: هرکه دارد هوس کرب و بلا بسم الله                  هرکه دارد به سرش شور و نوا بسم الله

فرمانده عشاق دل اگاه حسین است

بیراهه مرو ساده ترین راه حسین است

از مردم گمراه جهان راه مجوئید

نزدیک ترین راه به الله حسین است

در مثل ها از نیاکانمان آمده است:

« شغال داس را بلعید»

هر چه را باد بیاورد

توفان از بین می برد و کسی که از دیگری غصب کند همه ی عمر را هراسان به سر خواهد برد.

" توفیق زیاد "

گاهی آنقدر شناسایی طول می کشید که آب وغذا تمام می شد. تشنه که می شدند٬ ذکر مصیبت فرزندان امام حسین (ع) را می خواندند وبه یاد آنها می گریستند. گرسنه که می شدند خودشان را دلداری می دادند که هرچه باشد٬ گرسنه تر وتشنه تر از حسین (ع) ویارانش نیستیم. یادشان می رفت گرسنه اند...

راوی: مصطفی خدادادی

هروقت حرف شهادت می شد٬ می گفت: کاش اول یک دستم قطع شود تا زجر قمر بنی هاشم را درک کنم٬ بعد شهید شوم!

بچه ها می گفتند: مهدی! برای خدا تعیین تکلیف می کنی؟ می خندید و می گفت: بالاخره به آرزویم می رسم.

دستش که قطع شد٬ بازهم با یک دست بی سیم چی گردان بود٬ مقدم٬ اول اباالفضلی شد٬ بعد آسمانی...

"آيا عرصه‌ی ديگری عريان‌تر از آنچه در غزه و فلسطين در جريان است در همدستی كُفار حربی با منافقان امّت برای سركوب مسلمانان لازم است، تا شما احساس تكليف كنيد؟"

سئوال من از رسانه‌ها و روشنفكران جهان اسلام و بويژه جهان عرب آن است كه تا چه هنگام به مسئوليت رسانه‌ئی و روشنفكری خود بی‌تفاوت خواهيد ماند؟ آيا سازمانهای حقوق بشرِ رسوای غرب و شورای باصطلاح امنيت سازمان ملل بيش از اين هم ممكن است رسوا شوند؟

همه‌ی مجاهدان فلسطين و همه‌ی مؤمنان دنيای اسلام به هر نحو ممكن موظف به دفاع از زنان و كودكان و مردم بی‌دفاع غزه‌اند و هر كس در اين دفاع‌ مشروع و مقدس كشته شود شهيد است و اميد آن خواهد داشت كه در صف شهدای بدر و اُحد در محضر رسول‌الله صلی‌الله‌عليه‌وآله‌ محشور شود.
بخشی از حکم مقام معظم رهبری در خصوص جنایات  فاجعه بار رژیم صهیونیستی در غزه و سکوت سران عرب

کربلا کعبه عشق است ومنم در احرام!

راه کاروان عشق از میان تاریخ می گذرد و هرکس در هر زمان بدین صلا لبیک گویدازملازمان کاروان کربلاست.سیدمرتضی آوینی

ان الصبرلجمیل الا عنک وان الجزع لقبیح الا علیک وان المصاب بک لجلیل:

صبرجمیل است اما نه در مرگ تو و بی تابی زشت است اما نه در جدایی از تو و مصیبت تو عظیم است و  پیش از تو و پس از

تو هر چه مصیبت باشد کوچک است و آسان است.با ماسخن از زیبایی صبر و قبح جزع  نگویید!

آفتاب محرم برمی دمد وکربلای دل را به هرم سوزانش می گدازد. بانگ چاووش کاروان محرم به گوش می رسدو شیدائیان را دوباره به مهمانی شور وحماسه فرا می خوانند و جان عشاق را از جام گریه سرمست می کند. دسته های سوگوار حسینی ٬ دوباره دست به ضریح سینه ها می آویزنند وحسینیه دل را با گلاب اشک ٬ غبار می روبند تاحماسه واندوه کربلا را به مهمانی فراخوانند. هله ! که محرم فرا رسیده است .

ای ماه خون! بار دیگر از راه می رسی و با نسیم گرم کربلایی ٬ قصه آلاله های سرخ را به گوش جان می رسانی . در تقویم دل ما خاطره هیچ ماهی با سرخی تو نیست!

سلام خدا بر تو وبر ستارگانی که برگردت حلقه زده اند! وسلام خدا بر خورشید فروزانی که در خود جای داده ای !

دوباره سکوت تاریخ را درهم می شکنی وبغض ناله را از تنگنای حنجره ها آزاد می کنی. بار دیگر از راه می رسی و برف سکوت را با آفتاب عشقی که بر آسمان سینه داری ٬ آب می نمایی و آن را به اقیانوس خروشان فریاد می رسانی!

ای ماه خون خدا ! قدومت گرامی.

آمده بودند تا با پندار خود به نبرد با حقیقت روند. در پهنه صحرایی آمدن او و عزیزترین کسان آیین او را اتنتظار می کشیدند .انبوهی ازگمراهان درصحرا جمع شده بودند و می خواستند ببینند که پیامبر آخرالزمان چه کسی را عزیزترین درآیین خود می داند و که را برای نبرد آیین ها به همراه می آورد .نسیم وزیدن گرفت وراه پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) راباز می کرد. زمین زیرگام ها یشان دف می زد و ملایک بر بالای سرشان طواف می کردند .چهار نفر بیشتر به همراه نداشت. صاحب ذوالفقار و بانوی هیمنه و وقار در پشت سرش و حسنین (علیهما السلام) درآغوشش رعب و وحشت از عذاب چشم ها راگشود و در دل ها طوفان ترس برپانمود. سیمای ملکوتی آنان چنان دهشتی در دل اسقف های نجران انداخت که قبل از شروع به زانو درآمدند و با التماس از پیامبر(ص) خواستند که نفرین نکند و از عذاب الهی نجاتشان دهد. این گونه برگ زرین دیگری برنام آوری و برتری اهل بیت (ع) افزوده گشت. این روز بزرگ و حماسه جاویدش را گرامی میداریم.

ط.تهامی